De echo van het nu, door Alex De Vries

De echo van het nu

 

We besmeuren de tijd, zoals de tijd ons besmeurt.

We worden afgedekt met een korst als een gipsen beeld.

Wat we afleggen hebben we in onszelf afgekeurd

En we nemen mee waaraan we ons hebben bezeerd.

 

Wat we ondergaan in het leven moeten we verteren.

We formuleren een bezwering tegen het verlies.

Er staat iets in ons op waarmee we ons verweren

Tegen het leven. De tand des tijds is eerder een kies

 

Waarmee we kauwen op de dood. We verstenen

En vallen in scherven uiteen. Wie bloedt verbindt

Zijn wonden en wankelt verder op blote benen.

 

Je weet nooit waar je je bestemming vindt 

Als het lot waaruit je afkomst is verdwenen.

In de stilte hoor je de weerklank van een kind.


Alex de Vries